Ik ben geen grijpautomaat.

Goed. Dat heb ik gezegd.
Ik ben klaar met de graaiers en grijpers.

“Pien, kan je misschien dit voor me doen?”
“Pien, weet jij misschien hoe dit moet?”
“Pien, kan je mij uitleggen hoe jij dat doet?”
“Pien, wat gebruik jij hiervoor?”

De afgelopen jaren heb ik tientallen mensen geholpen. Met uitzoekwerk, inzichten, creatieve oplossingen, systemen, ideeën. Dingen die hen geld bespaarden. Tijd bespaarden. Fouten voorkwamen.
Ik gaf het allemaal. Met liefde. Omdat ik graag deel. Omdat ik het mooi vind als iemand verder komt door iets wat ik heb uitgezocht of geleerd.

Wat veel mensen niet zien, is hoe snel ik mezelf dingen aanleer. Sneller dan menig ander. Dat is geen opschepperij, dat is gewoon hoe mijn brein werkt. Mijn neurodivergente talenten zorgen ervoor dat ik razendsnel verbanden leg, systemen doorgrond en informatie absorbeer. Dat kan imponeren.

Maar imponeren is nooit mijn doel geweest.

Ik deel omdat ik het leuk vind. Omdat ik enthousiast word van kennis. Omdat ik het fijn vind als iemand verder komt.

Totdat het begon te wringen.

Vragen blijven komen. Antwoorden geef ik.
En daarna… stilte.

Geen reactie. Geen dankjewel.
Alsof het vanzelfsprekend is.

En dat is het niet.

Wat ik óók heb geleerd: ik zie niet altijd direct een dubbele agenda. Ik ga vaak uit van oprechte interesse. Terwijl sommige mensen vooral geïnteresseerd blijken in wat ze kunnen halen. Dat is een les geweest. Een pijnlijke soms.

Ik ben sceptischer geworden. Niet hard. Wel wijzer.

Ik neem tegenwoordig meer rust voordat ik ergens “ja” op zeg. Ik bekijk een vraag van een afstand. Ik voel: wil ik dit? Past dit? Is dit wederkerig?

En weet je wat ik heb geleerd?

Nee zeggen kan ik inmiddels heel goed.

En denk je dat je dan nog iets van iemand hoort?
Nee. Zeker niet.

En weet je? Ik onthoud.
En dat is helemaal oké. 🙂

Je mag vinden dat dit verbitterd klinkt. Dat is jouw interpretatie. Ik weet wat ik geef, bied en breng — aan mensen, aan mijn omgeving, aan de wereld om mij heen. Dat zit in mij. Dat verandert niet.

Wat wél verandert, is dat ik niet langer alles automatisch beschikbaar stel. Mijn talenten, mijn uitzoekwerk, alles wat ik mezelf heb aangeleerd — dat ligt niet meer zomaar voor het grijpen.

Mijn tijd is kostbaar.
Mijn energie ook.

Ik help nog steeds. Maar bewust. Niet automatisch.
Niet voor iedereen.

En laat dit ook gezegd zijn: er zijn mensen die mij wél zien. Die mijn inzet waarderen zonder dat ik erom hoef te vragen. Die teruggeven, op hun manier. In woorden, in daden, in energie.

Mijn hart ligt bij jullie. En dat zal altijd zo blijven. Voor jullie blijf ik mij met liefde en plezier inzetten.

Maar de grijpautomaat?

Die is gesloten.