Ik geef mezelf de eerste like.
Vroeger plaatste ik iets online en dan begon het.
Wachten.
Refreshen.
Kijken of er al een hartje stond.
Of een duimpje.
Of een reactie.
Alsof mijn post pas echt bestond als iemand anders hem bevestigde.
En ergens is dat ook logisch. Social media is gebouwd op bevestiging.
Likes voelen als applaus. Reacties als erkenning.
Maar de laatste tijd doe ik iets anders.
Ik geef mezelf de eerste like.
Gewoon. Meteen.
Niet per ongeluk. Niet “oeps”.
Bewust.
En het grappige?
Sinds ik dat doe, maakt het me veel minder uit wat er daarna gebeurt.
Ik heb mijn eigen goedkeuring al gegeven.
Het voelt een beetje rebels.
Een beetje arrogant misschien.
Maar vooral: bevrijdend.
Alsof ik mezelf een knipoog geef.
“Ja hoor. Dit is goed. Ik sta hierachter.”
Ik lach mezelf soms ook een beetje uit.
Want het is natuurlijk ook hilarisch.
Ik die daar zit, mijn eigen post likend alsof ik mijn grootste fan ben.
Maar misschien… ben ik dat ook gewoon.
Misschien heb ik al die tijd gedacht dat ik bevestiging van buiten nodig had,
terwijl ik eigenlijk zat te wachten op mijn eigen ja.
En die is blijkbaar genoeg.
Je mag dat arrogant vinden.
Je mag dat raar vinden.
Ik geef er geen drol om.
Ik word er blij van.
En misschien moedig ik je bij deze aan:
Geef jezelf de eerste like.
Niet omdat je niemand nodig hebt.
Maar omdat je jezelf niet meer laat wachten.
