Met een zelfgemaakte ei-proteïnemuffin met cottage cheese in mijn mond en een bord vol naast mijn laptop, typ ik deze blog.
Even wat context: op 5 februari onderging ik een volledige hysterectomie.
Vandaag zijn we ruim vijf weken verder.
En: what a ride.
Laat ik eerlijk zijn: mijn muffins smaken rijkelijk mislukt.
Ik wilde iets zoets maken. Maar er zit te weinig zoet in. En te weinig hartigs om het hartig te noemen. Het is een soort niemandsland-muffin. De smaak is vooral… raar.
Wat deed ik?
- Een scoop erwtenproteïne (ik bouw mijn eiwitten weer op — goed voor herstel en langzaam meer bewegen)
- 4 eieren
- Halve theelepel gemberpoeder
- Halve theelepel bakpoeder
- 1 eetlepel havervlokken
- 4 in stukjes gesneden gedroogde pruimen
En ik dacht: dat geeft wel smaak.
Well sir.
Ieder normaal mens zou dit regelrecht de container in tyfen. Het is echt… niet lekker. Hahaha.
Maar hier zit ik. Twee muffins weg te kauwen, met twee eetlepels cottage cheese erop om het nog enigszins dragelijk te maken.
Ik wilde het niet weggooien — ze komen uit mijn pas gekregen airfryer van mijn man.
En wat ben ik blij met dat ding! Voor het eerst in mijn leven een airfryer en het is echt een life- en timesaver. Lang wilde ik er niet aan, maar echt: ik ben om.
Alleen mijn recepten moeten blijkbaar nog even onder de loep.
De laatste kwart heb ik toch laten staan. Alleen de cottage cheese opgegeten.
Opluchting.
Hahah.
Geduld is ook herstel
Misschien maak ik straks perencupcakes. Met kaneel. Zoet genoeg van zichzelf. Extra proteïne erin. Een vullende tussendoor-bom zonder suiker. Dat klinkt beter.
Gisteren heb ik bewust rustig aan gedaan. Mijn klachten namen toe, tot groot ongenoegen van mezelf. Ik kan nog steeds niet alles wat ik wil.
Maar eerlijk? Dat kan ik eigenlijk al niet sinds september vorig jaar.
Mijn lichaam liet me toen niet in de steek — al voelde dat wel zo.
Het gaf aan dat het niet meer meekon. Mijn functionele neurologische stoornis ging toen hard aan. En tot op heden is dat niet volledig hersteld.
Ik hoop dat er geen blijvende schade is. Dat sommige klachten nog verdwijnen. Tijd, rust en wijsheid zullen dat moeten uitwijzen.
Wat wél veranderd is?
Meer bewustzijn.
Ik zie scherper hoe ik handel. Denk. Reageer.
En ik vergeet meer. Sinds de narcose ook sneller buiten adem. Het snelle vergeten heeft trouwens een onverwacht voordeel: minder piekeren. Meer loslaten.
En dat wil ik vasthouden.
Dankbaarheid
Mijn man heeft de afgelopen vier à vijf weken zó voor mij gezorgd.
Decafé latte met thee. Koken. Huishouden. Alles.
Wat ben ik hem dankbaar.
Nu werkt hij weer bijna hele dagen. En ik voel wat gemis. Niet het huishouden — dat lukt me toch nog niet volledig — maar het samen opstarten. Zijn aanwezigheid.
We hebben sinds twee jaar een LAT-relatie, maar onze band is alleen maar sterker geworden.
Dat voelt rijk.
Kleine overwinningen
Vanmorgen las ik in bed in een uur tijd een boekje uit dat ik te leen had gekregen.
You’re Going to Be Okay Because You’re Fucked Anyway van Darby Hudson.
Hilarisch. Diep. Wijs.
Precies de combinatie die ik waardeer.
Ik wil ook weer dingen maken. Voor andere, voor mezelf. Een vlaggenlijn.. Onderzetters..
Een groot schilderij voor mezelf. Maar dat lukt nog niet. Nog even geduld dus.
De muffins waren trouwens echt niet te naggelen, maar ik zit wél prettig vol. Geen “ophoest-problemen” na het eten — iets wat ik sinds mijn gastric bypass (7,5 jaar geleden) vaak heb.
De extra eiwitten helpen duidelijk bij mijn verzadiging. Dat is winst.
En toch…
Heb ik zin om zo een gezond zoet perengebakje te maken van de peren die hier op de schaal liggen. Dat ga ik dus zeker nog doen straks!
Haha.
Nog iets over social media…
Oh ja. Nog iets wat ik bijna vergat.
Ik ben écht een fijner mens zonder social media op mijn telefoon.
Afgelopen vrijdag liet ik me toch weer verleiden.
“Ach, ik download TikTok even. Gewoon kijken.”
Voor ik het wist zat ik filmpjes te maken. Te scrollen. Te reageren. Te denken.
Vier dagen later heb ik het er weer afgegooid.
Waarom?
Omdat ik merkte dat ik chagrijnig werd. Kortaf. Onrustig.
Alsof alle emoties van andere mensen — hun meningen, hun energie, hun drama — rechtstreeks mijn ziel in stroomden.
Social media is geen onschuldig speeltje. Het is een verslaving.
En mijn lijf herstelt nog. Mijn hoofd ook. Dan kan ik die constante prikkel gewoon niet gebruiken. Ik heb er overigens nooit tegen gekund. Ik weet nog goed toen ik me eerste smartphone had en hoe overprikkeld in me voelde. Ik werd letterlijk duizelig van dat ding.
De jaren daarna is er alleen maar meer bijgekomen om afhankelijk van dat ding te worden.
Af en toe kijk ik nog op mijn laptop op social media en soms post ik iets. Bewust. Kort.
En dat is meer dan genoeg.
Rust zit soms niet in wat je toevoegt,
maar in wat je verwijdert.
Lieve lezer, het ga je goed.
Pas jij ook goed op jezelf?
Niemand is ooit sneller vooruitgekomen door te jagen.
Velen werden er alleen maar door neergehaald.
Take care 💛
