Een nieuwe blog.
Ik schreef al eerder over de operatie die ik onlangs onderging. Inmiddels zijn we 4 weken en 2 dagen verder.
Het herstel ging tot week drie eigenlijk écht supergoed. Tot afgelopen zaterdag.
Ik voelde me oké, kon wat meer en begon ook wat meer te doen. Opruimen. Uitzoeken. Spulletjes verkopen die ik niet meer gebruikte. Meer hurken, bukken, lopen, bewegen.
Na een paar uur voelde ik het al:
Oké… dit was dus echt teveel.
Meer kramp. Echt gevloerd.
En daarna begon ik te bloeden.
Nee hè. Dit meen je niet.
Maandag heb ik gebeld en werd het me opnieuw — en vrij duidelijk — op het hart gedrukt:
zes weken écht heel rustig aan doen!
Het bloeden en het oude bloed waren normaal. Waarschijnlijk lieten er wat hechtingen los. Maar de pijn werd die week niet minder. Er kwamen andere symptomen bij. Een naar gevoel in mijn vagijn. En ineens ook helderrood bloed.
Dit meen je niet…
Natuurlijk ging ik googelen. Binnen no-time was ik bang voor een verzakking.
Gelukkig kon ik twee weken eerder dan gepland bij de specialist terecht. Dat was gisteren.
De onderzoeken vond ik doodeng en ook wat pijnlijk, maar opgelucht ging ik weer naar huis. Alles zag er goed uit. Alle hechtingen zaten er nog. Alles was gesloten.
Gewoon echt nog RUSTIG aan doen de komende weken. En goed blijven aanvoelen.
Een patroon dat ineens zichtbaar werd
Op de terugweg in de auto moest ik ineens denken aan mijn bevalling, bijna twintig jaar geleden.
Een week daarna ging ik werk zoeken. Twee weken daarna werkte ik al in de thuiszorg. Schoonmaak.
Zeventien was ik.
Knettergek eigenlijk. En niemand die me tegenhield. Ik deed het zelf.
Ik voelde toen:
Ik moet meer inkomen binnenkrijgen. Ik moet iets doen. Anders ben ik niet goed genoeg.
Het zijn pijnlijke herinneringen waar ik niet lang in wil blijven hangen. Maar het maakte wel iets duidelijk. Een patroon. Het legde iets bloot.
Ik geef mezelf eigenlijk nooit echte hersteltijd.
Ik moet snel door.
Hoe pijnlijk en bizar vind ik dat.
Zelfs nu zie ik het. Voor mijn operatie werkte ik vier weken vooruit voor mijn vrijwilligerswerk. Afgelopen week heb ik alweer vanuit huis gewerkt. En komende week voel ik sterk de neiging om langs te gaan om nieuwe foto’s en video’s te maken.
Terwijl ik óók voel:
Nee. Neem je tijd. Je gaat te hard.
En nu?
Sinds de operatie ben ik aan het verwerken — keer honderd.
Zaken die ik heb meegemaakt en blijkbaar nog een staartje hadden, komen langs.
Ook dit dus.
De vraag is nu:
Hoe ga ik hier mee om, nu ik me hier bewust van ben?
Want eerlijk? Dit is de moeilijkste uitdaging.
Hoe verander je gedrag dat als een vanzelfsprekend, bijna roofbouw plegend patroon je tweede natuur is geworden?
Meer begrenzen, denk ik.
Duidelijkheid geven naar anderen — en naar mezelf.
Rust inplannen. Bewust.
Niet wachten tot mijn lijf me stillegt.
Kleine dingen die goed doen
Ik geniet nog altijd van creëren. Ik kan niet zonder!
De laatste dagen teken ik weer meer. Altijd intuïtief. Ik kan me verwonderen om wat ik om me heen zie. De hardheid die ik afgelopen weken voelde maakt plaats voor speelsheid.
Social media heb ik nog steeds van mijn telefoon verwijderd. Af en toe kijk ik op mijn laptop. En daar ga ik eigenlijk heel goed op. Het maakt het leven rustiger.
Voor nu?
Een latte. Een thee.
En een fijn weekend allemaal! 💛
