Goeiemorgen wereld,
Vandaag is het dag 17 na mijn volledige hysterectomie-operatie en het gaat best oké met mij.
Ik kan beter lopen, staan en zitten. Ook kan ik nu lekker naar buiten met mijn scootmobiel, die mij laat genieten van de gezonde buitenlucht en me meer bewegingsvrijheid geeft.
Echt heel fijn!
Ook ben ik vanaf dag 1 na de operatie aan het verwerken. Ik weet niet wat er allemaal gebeurt en verandert in mij, maar het voelt als veel.
Zo heb ik de eerste week na mijn operatie elke ochtend, als ik wakker werd, een liedje in mijn hoofd gehad dat mijn ex-vriendje voor me had geschreven toen ik 13 was. Heel bizar.
Ik kon het niet duiden. Meer dan 25 jaar had ik er niet meer niet aan gedacht of gehoord.
Ik merkte ook al gauw dat er iets anders is.
Ik heb meer schijt…
Een soort van fuck-you-hormoon is geactiveerd.
Alleen waar dat de eerste 13 dagen liefdevol was en ik dingen gewoon goed kon loslaten, is dat nu veranderd in een bozige houding waarin ik lijk nog even korte metten wil maken met alles van de afgelopen 37 jaar.
Hoewel ik nog steeds — en het plan is om dat ook zo te houden — beter dingen kan loslaten, heb ik wel echt gevoelsmatig opgekropte emoties en woorden die ik lange tijd voor me heb gehouden.
Ik weet ook waarom:
Om conflict te voorkomen…
Om politiek correct te zijn. Warm, lief, aardig, zacht…
En geloof me: zo wil ik ook zijn. Alles in de wereld met zachtheid bekijken.
En lange tijd deed ik dat ook. Jarenlang.
Maar was ik echt oprecht in hoe ik het voelde of zag? Nee.
Anderzijds: helpt het mij om boos te zijn en frustraties te hebben? Nee, ook zeker niet.
Maar wat doe ik nu dan om dit los te laten en te verwerken?
Nou, dat zal ik je vertellen.
Ik schrijf rapteksten. Eigen geschreven songteksten die binnen luttele minuten uit mijn brein vloeien. Ik laat echt niks onbesproken. Het is grof, vulgair, rauw, hard en ik vind het HEEEERLUK! Hahaha, maar echt.
Mijn man vindt het overigens helemaal niks.
Die vindt het boos en houdt niet van rap.
Maar dit is mijn opgepropte uitlaatklep en ik geniet er mega van.
Keihard zeggen wat ik altijd al wilde zeggen, maar niet heb gedaan.
Ik zit nu op drie nummers en ik ga er een album van uitbrengen. Mij kennende is dat eind van de week wel klaar.
Maar man o man, wat geniet ik hiervan!
Begrijp me niet verkeerd: ik wil echt graag die zachte, warme, liefdevolle, begripvolle, plantengekkie, hippievrouw zijn.
Maar op dit moment zit ik blijkbaar in mijn pittige fase, waarin ik al het gevoelsmatige,
aan mij aangedane onrechtige-gevoelens er nog even uit wil gooien.
Ik heb een soort fuck-you-hormoon gekregen.
Verder gaat het herstel goed.
Wel vind ik het ingewikkeld dat ik bij langer zitten of net iets te veel staan of lopen behoorlijk krampen en pijn krijg. Ik ben snel buiten adem, ook bij te veel praten.
Maar ik heb alle tijd om te herstellen. Ik zit nog maar net op 2,5 week post-op.
Denk ook maar niet dat ik van plan ben om me te gaan haasten voor anderen in mijn herstel.
Ik neem alle tijd die ik zelf nodig heb.
Ook als dat 6 weken is. Of 16 weken. Of 26 weken.
Dit is mijn tijd.
Yo. Laters!
Pien.
