Terug naar toen.
Ik dacht er nooit meer te komen — en eigenlijk ben ik er ook niet meer. Ik bén niet meer de vrouw die ik twintig jaar geleden was.
Twintig jaar geleden begon een moeilijke periode: moeder worden op me 17e, schuldhulpverlening, de toeslagenaffaire, er alleen voor komen te staan, psychisch én lichamelijk uitvallen, en ondertussen als een leeuw vechten tegen systemen die niet het beste met je voor hebben. Doorgaan, altijd doorgaan, omdat stoppen nooit een optie was.
Het is niet meer toen, en ik ben niet meer die jonge vrouw. Maar de realiteit is nog altijd hard: ik heb het niet breed, sta aangemeld bij de voedselbank en leef al maanden van 800 euro per maand, terwijl mijn huur alleen al 680 euro is. Zonder toeslag. Je kunt je vast een voorstelling maken.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog in zo’n situatie zou belanden.
Misschien vraag je je af: Welke domme keuzes heb je gemaakt?
Eerlijk? De “domme” keuze om voor mezelf te gaan staan. Om volledig zelfstandig te worden in me eigen bedrijf. Het werd bijna mijn ondergang.
Na weken niet tot nauwelijks kunnen lopen, restschade, en als extra verrassing de ziekte van Lyme, naast overige diagnoses, ben ik — hoe vreemd het ook klinkt — alsnog dankbaar.
Ik ben inventief. Ik ruil bijvoorbeeld. Ik vindt manieren om het leven leuk(er) te maken.
Mijn creativiteit is natuurlijk ook een onwijs groot geschenk. Ook dat ik weer meer energie heb om te creëren, maakt me dankbaar. Überhaupt: kunnen lopen. Dat is ook een geschenk!
Lang verhaal kort:
2025 is níet mijn jaar.
Maar toch… ben ik dankbaar.
Ik heb dit jaar mijn verhaal gedeeld over de toeslagenaffaire, over eerlijk zijn in een wereld waar eerlijkheid je vaak niets oplevert, over de gemeente en mijn studieschuld bij DUO. Dat leidde tot een crowdfunding: 3500 euro werd gedoneerd en direct doorgestort. Ik ben er zó dankbaar voor.
Toch staat er nog ruim 8000 euro open bij DUO. Onbegrijpelijk vind ik het — en hoe onbereikbaar ze zijn, al helemaal. En dan die rente, waardoor de schuld blijft groeien terwijl je aflost. We leven in een bizarre maatschappij. Ik kan nog boeken vol schrijven over het systeem wat krom is en je niet recht praten kunt. Wie weet op een later moment.
En toch is er dankbaarheid.
Onlangs moest ik mijn professionele camera en lenzen verkopen. Geldkwesties. Met pijn in mijn hart en spanning maar ook met vertrouwen. Vertrouwen dat ook betere tijden weer komen. Ik kocht daarna voor zeven tientjes een oude camera terug via Marktplaats: ruim dertien jaar oud, geen schone beelden, geen snelheid, geen wifi, geen verwisselbare lenzen…
Maar: wat maakt dat ding me blij!
Vandaag, om 17:05, maakte ik er vanuit mijn achtertuin ongelofelijk mooie foto’s van de volle maan mee. Alsof het heelal even knipoogde. (zie foto hieronder).
Ik denk steeds vaker weer na over wat ik verder wil betekenen. Over impact maken.
Over verhalen die nog verteld moeten worden — en die al in de pijplijn zitten. Videoproducties. Vrijwillig. Vanuit hart voor de gemeenschap. Lezingen. Ik zal nooit stoppen om mijn toevoeging in de wereld te geven.
En er staan de komende maanden mooie dingen gepland waarbij ik weer mag verbinden, creëren en brengen.
Dankbaarheid. Ondanks alle shit.
Het blijft één van de grootste geschenken.
Foto: geziendoorpien, 4-12-2025. 17:05