Zondagochtend
De nacht was weer zo’n exemplaar waar je liever geen woorden aan vuilmaakt.
Ik merk dat ik vol zit.
M’n hoofd dendert door, m’n lijf protesteert en de wereld… die raast vrolijk verder.
Ergens in mij wil ik creëren, maar mijn geest vraagt om stilte.
Een dagelijkse contradictie tussen ziel, geest en lichaam — en ik probeer daar maar ‘mee te leren leven’.
Innerlijke staat
Ik weet dat ik niet de enige ben met een hoofd dat overloopt. Toch voelt het soms alsof ik kwijt ben wat ooit zo vanzelf ging: ontspannen, reguleren, mediteren. Waar is die rust geglipt? Wanneer ben ik haar kwijtgeraakt?
De trigger
Misschien — heel misschien — geef ik de schuld aan die vreselijke wattestokken die ze veel te ver mijn neus in duwden. Je weet wel, dat testcircus. Dat brandende vloeistofgevoel. Die staven die bepaalden of je wel of niet mocht werken.
Weet je het nog?
Rond die tijd begon het te haperen. Kort daarna nam ik een drastische afslag: baan opzeggen, met een stevige burn-out een documentaire maken, helemaal de tringeling in gaan en daarna gewoon weer dóór. Alsof ik nooit gestopt was.
En dan, over naar de Cake.
Hoi.
Welkom in mijn appel/perencake-leven.
Hij staat nu in de oven — en het voelt als een perfecte metafoor.
Ze zeggen dat je geen appels met peren kunt vergelijken, maar in de fruitteelt kruisen ze ze gewoon. Het leven zit vol tegenstrijdigheden. Contradictie in terminussen, en wij eten het vrolijk op als warme cake.
En ergens ben ik precies zoals die cake die nu staat te bakken.
De ingrediënten
Een paar overgebleven peren en appels die ik kreeg.
Gulle snufjes kaneel, kardemom, gember — als het maar spiced is.
Haver als bindmiddel.
Lijnzaad als smeermiddel.
Eén ei, om redenen die ik zelf niet eens begrijp.
Lactosevrije melk voor wat vocht.
Een zakje vanillesuiker — nooit gebruikt, maar blijkbaar maakt het alles net een beetje lekkerder.
Bakpoeder, voor de bolheid.
Citroensap, waarvan ze zeggen dat het helpt, maar ik vermoed dat het onzin is.
En als ik naar deze ingrediënten kijk, zie ik mijn leven terug.
Mijn ouders — de appels en peren.
Het genetische pakket dat je gewoon krijgt, zonder ruiloptie.
En de rest?
Dat zijn de kruiden, de keuzes, de eigenaardigheden, de karaktertrekjes die je leven zijn smaak geven.
Soms perfect in balans. Soms een kruidig zooitje.
Slot
Het leven als een recept vol tegenstrijdigheden en onverwachte combinaties.
Maar hé — uiteindelijk komt het meestal best prima uit de oven.
Eet smakelijk.
